بهار زردِ زمستان

در یکی از روزهای سرد زمستان، در دل طبیعت، چشمم به درخت کوچکی افتاد که برخلاف سرمای هوا، شاخه‌هایش را با شکوفه‌هایی زرد پوشانده بود؛ گویی به پیشواز بهار رفته بود. در میان درختان تنومند و خاموش، این درخت کوچک، با اراده‌ای ستودنی، نوید آمدن نور و زندگی را می‌داد. این صحنه برایم نمادی شد از قدرتی که نه در قامت، که در جوهرهٔ وجود نهفته است. قدرتی که از درون انسان می‌جوشد، نه از نگاه دیگران.